Prowadzenie ewidencji czasu pracy jest obowiązkiem każdego pracodawcy. Według art. 149 Kodeksu pracy: § 1. Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy pracownika do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą. Pracodawca udostępnia tę ewidencję pracownikowi, na jego żądanie. Od 1 stycznia 2019 r. okres obowiązkowego przechowywania dokumentacji pracowniczej został zróżnicowany, w zależności od daty przyjęcia danego pracownika do pracy oraz ewentualnej decyzji przedsiębiorcy o składaniu do ZUS raportów informacyjnych za pracowników zatrudnionych po raz pierwszy w okresie między 1999 r. a 2018 r. Jeszcze inne archiwizują fotograficznie treść akt, a same dokumenty utylizują. Jednak problem ten dotyczy małego odsetku przedsiębiorstw. Dotychczas obowiązkowy okres przechowywania akt był tak długi, że niewiele firm wyszło poza ten okres. Za niewłaściwe przechowywanie dokumentacji pracowniczej przedsiębiorstwu grozi niemała kara. Zasadniczo możliwe są trzy sytuacje: Pracownik zatrudniony 1 stycznia 2019 r. lub później - okres 10 lat; Pracownik zatrudniony między 1 stycznia 1999 r., a 31 grudnia 2018 r. - okres 50 lat, który fakultatywnie może zostać skrócony do lat 10; Pracownik zatrudniony przed 1 stycznia 1999 r. - okres 50 lat. w okresie 1 stycznia 1999 roku - 31 grudnia 2018 roku możliwe jest skrócenie okresu przechowywania akt do 10 lat, pod warunkiem przekazania do ZUS druków ZUS RIA i ZUS OSW; przed 1 stycznia 1999 roku należy przechowywać akta osobowe przez okres 50 lat i nie ma możliwości skrócenia tego okresu. ZUS RIA i ZUS OSW składa się w celu Regulacje ustawy o pracowniczych planach kapitałowych (z 4 października 2018 r., Dz.U. poz. 2215, ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 1572) nie określają okresu przechowywania dokumentacji dotyczącej PPK. Dokumentacja ta jednocześnie wymyka się spod zakresu definicji „dokumentacji pracowniczej" w rozumieniu kodeksu pracy. W konsekwencji do uyJQAw1.

jak liczyć okres przechowywania dokumentacji pracowniczej przykład